Laatst waren we bij een netwerkbijeenkomst waar leidinggevenden in gesprek waren over vermoeidheid.
Eén van hen vertelde dat hij het gevoel had voortdurend beschikbaar te moeten zijn. Een ander knikte instemmend en zei dat hij zich soms afvroeg wanneer hij voor het laatst een werkdag had afgesloten zonder zich verantwoordelijk te voelen voor de problemen van iemand anders.
Wat opviel was hoe herkenbaar het gesprek was. Niet alleen voor hen, maar voor veel leiders. Ergens onderweg zijn we leiderschap gaan verwarren met zelfopoffering.
We hebben het idee gecreëerd dat een goede leider altijd als laatste komt. Dat je de behoeften van anderen voorrang geeft op die van jezelf. Spanningen wegneemt, conflicten oplost en ondertussen vooral niet te veel aandacht vraagt voor wat jij zelf nodig hebt.
Het klinkt nobel, maar is het ook gezond?
Binnen Compassionate Accountability® kijken we vanuit een ander perspectief naar leiderschap. Niet omdat leiders belangrijker zijn dan anderen, maar net als ieder ander mens waardevol, capabel en verantwoordelijk zijn.
Dat laatste vergeten we soms.
We verwachten van leiders dat zij de emoties van een team opvangen, terwijl we tegelijkertijd zeggen dat medewerkers eigenaarschap moeten tonen. We vragen leiders om mensen ruimte te geven, maar verwachten ook dat ze overal bovenop zitten. We prijzen betrokkenheid, maar kijken nauwelijks naar de prijs die daarvoor betaald wordt.
En die prijs zien we steeds vaker terug. In kleine signalen die laten zien dat leiders minder geduld hebben dan vroeger. Sneller geïrriteerd raken en moeite hebben om echt aanwezig te zijn in gesprekken.
Leiders die wel luisteren, maar ondertussen al bezig zijn met het volgende probleem dat opgelost moet worden. Omdat niemand onbeperkt kan geven zonder zelf leeg te lopen.
Dit is waar het misgaat in veel organisaties. We denken dat compassie betekent dat je alles voor anderen doet. Dat je altijd klaarstaat en jezelf opoffert voor het grotere geheel. Maar compassie zonder grenzen is geen compassie.
Echte compassie vraagt dat je jezelf meeneemt in de vergelijking. Dat je erkent dat jouw energie, jouw welzijn en jouw grenzen er ook toe doen. Niet omdat jij belangrijker bent dan anderen, maar omdat je niet minder belangrijk bent dan anderen.
Dat is een wezenlijk verschil.
Wanneer leiders zichzelf voortdurend wegcijferen, ontstaat er iets anders. Teams kunnen onbedoeld afhankelijk worden. Mensen wennen eraan dat de leider het oplost of corrigeert. De leider neemt steeds meer verantwoordelijkheid over en het team steeds minder. Wat uiteindelijk leidt tot frustratie aan beide kanten.
De leider voelt zich verantwoordelijk voor alles wat er speelt. Het team voelt zich minder eigenaar van wat er gebeurt. Langzaam verdwijnt datgene wat iedereen wil: betrokkenheid, vertrouwen en gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Laten we stoppen met het verheerlijken van leiders die zichzelf voortdurend op de laatste plaats zetten. Gezond leiderschap ontstaat zodra een leider beseft dat hij onderdeel is van het systeem, niet de drager ervan.
Want gezonde culturen ontstaan wanneer mensen elkaar behandelen als waardevol, capabel en verantwoordelijk. Inclusief de leider.
Compassievolle groet,
Monique Bruil
Artikel van Nate Regier, https://www.next-element.com/resources/blog/leadership-does-not-mean-putting-yourself-last/?utm_source=Next+Element+Blog&utm_campaign=fe63061d1b-RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_838a9bf6ce-25c65a5d4e-529145210
“Copyright 2022 Next Element Consulting, LLC. All rights reserved.”
