Vorige week stond ik in de supermarkt achter iemand die blijkbaar alle tijd van de wereld had: portemonnee zoeken, bonuskaart kwijt, nog even bedenken of die zak chips echt nodig was.
Ik voelde mezelf geïrriteerder. Mijn batterij was zo aan het eind van de dag al aardig leeg waardoor mijn lontje behoorlijk kort was.
We denken vaak dat onze irritatie wordt veroorzaakt door wat er op dat moment gebeurt:
· door het gedrag van je collega
· door die ene klant
· door je partner
· iets of iemand die niet meewerkt met wat jij wilt
De winst zit erin om juist op dat soort momenten heel bewust bij jezelf in te checken. Meestal ontstaan irritaties en frustraties ergens anders door. Stress bouwt zich langzaam op door bijvoorbeeld een drukke week, slecht slapen, veel verantwoordelijkheden, weinig tijd voor jezelf of juist geremd voelen.
Ondertussen ga je door tot iets kleins veel wordt dan het eigenlijk is.
Het interessante is dat stress vaak eerst tot uiting komt via onze communicatie. Je reageert wat korter, hebt minder geduld, luistert minder goed of je merkt dat je sneller een oordeel klaar hebt. Dit zijn zo maar een paar eerste signalen omdat er iets in jouw aandacht vraagt.
Wat ik mooi vind aan het werken met mensen is dat we vanuit ons gedrag altijd iets duidelijk maken. We focussen ons vaak op ‘het probleem’, maar door te werken met het gedrag dat iemand laat zien, en ook je eigen patronen te herkennen, maak je samen het verschil.
We zijn vaak geneigd om door te lopen terwijl alle signalen al op rood staan. Alsof we een dashboardlampje zien branden en denken: "Ach, dat komt later wel."
Totdat de motor ermee stopt. Wat zou er gebeuren als we eerder zouden luisteren? Niet pas wanneer we uitvallen maar op het moment dat we merken dat ons lontje korter wordt?
Stress zelf is niet het probleem, het niet herkennen van de stresssignalen is het probleem.
Miscommunicatie = mismanagement = stress
Hoe eerder je leert luisteren naar de signalen, hoe makkelijker het wordt om in verbinding te blijven. Met elkaar en met jezelf.
Compassievolle groet,
Monique Bruil
